ανάγνωση σε: 6 λεπτά
Του Λάμπρου Μπέλεση, Προέδρου ΠΑ.Ε.Λ.Ο.
Είναι λίγοι εκείνοι που καταλαβαίνουν τι πραγματικά σημαίνει να είσαι λογιστής στην Ελλάδα του σήμερα. Όχι ο λογιστής των στερεοτύπων, με τις γραβάτες, τα Excel και το κομπιουτεράκι, αλλά εκείνος που στέκεται καθημερινά στην πρώτη γραμμή, που σηκώνει στους ώμους του τις αγωνίες επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων, που παλεύει με πλατφόρμες και τα προβλήματά τους, τις προθεσμίες που λήγουν, τους νόμους που αλλάζουν, τη γραφειοκρατική κουλτούρα της διοίκησης κ.λπ.
Το λογιστικό επάγγελμα δεν είναι δουλειά γραφείου. Είναι πνευματικός μαραθώνιος με σπριντ ανάμεσα σε προθεσμίες, εγκυκλίους, υποβολές, ενστάσεις, ελέγχους, ΕΦΚΑ, ΑΑΔΕ, myDATA, ΕΡΓΑΝΗ και πλατφόρμες ΕΣΠΑ που μπορεί να κρασάρουν ακριβώς την ώρα που πρέπει να κάνεις την αποστολή. Είναι το να απαντάς στο τηλέφωνο στις 9 το βράδυ για να ηρεμήσεις έναν πελάτη που έλαβε «ραβασάκι» και να καθησυχάσεις έναν άλλον που… μόλις θυμήθηκε ότι έχει κλείσει ραντεβού για έλεγχο αύριο το πρωί.
Και ενώ είσαι η «ομπρέλα» του καθενός, ποιος είναι η δική σου;
Η ένταση δεν τελειώνει ποτέ. Ο λογιστής ζει σε έναν διαρκή πόλεμο με τον χρόνο, με τον φόρτο εργασίας, με τις «μικροβόμβες» της καθημερινότητας που σκάνε ανά πάσα στιγμή: απορριπτικές αιτήσεις, προβληματικά παραστατικά, νέες διατάξεις, τεχνικά προβλήματα. Από το τι θα πει η ΔΟΥ μέχρι το αν η αίτηση πέρασε, αν ο έλεγχος ζητά επιπλέον στοιχεία, αν το e-τιμολόγιο πέρασε επιτυχώς στο myDATA.
Κι εκεί μέσα… οι αρρώστιες. Πονοκέφαλοι. Αϋπνίες. Υπέρταση. Προβλήματα ύπνου. Άγχος που σε κάνει να ξεχνάς τη μέρα, τον μήνα, ακόμη και τον εαυτό σου. Και φυσικά, τα Σαββατοκύριακα και οι αργίες είναι απλώς λέξεις για άλλους. Όχι για εμάς.
Κι όμως… είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή.
Με τις πλάτες καμπουριασμένες από την καθιστική πίεση, αλλά με τη συνείδηση όρθια.
Με τα μάτια κόκκινα από την οθόνη, αλλά με τη ματιά καθαρή προς την ευθύνη.
Με λιγότερη ενέργεια ίσως, αλλά με περισσότερη αντοχή από ποτέ.
Η κοινωνία μας βλέπει συχνά ως αριθμομάντεις. Ή ως εκείνους που «πατάνε κουμπιά και βγάζουν εκκαθαρίσεις». Μα δεν είναι έτσι. Ο λογιστής δεν είναι απλώς λειτουργός αριθμών. Είναι θεματοφύλακας νομιμότητας. Είναι σύμβουλος επιβίωσης. Είναι διαμεσολαβητής με το κράτος, στρατηγικός σύμμαχος κάθε επιχειρηματία, πρώτος δέκτης των αγωνιών της πραγματικής οικονομίας.
Και παρότι δεν έχουμε ώρα να μιλήσουμε για εμάς, αξίζει, έστω μία φορά, να το πούμε δυνατά:
Ναι, είμαστε λογιστές. Και είμαστε ακόμα εδώ.
Και να και τι πετύχαμε…
Αντέξαμε τις καραντίνες. Αντέξαμε τις αλλεπάλληλες πλατφόρμες. Αντέξαμε την ψηφιακή μετάβαση δίχως πραγματική υποστήριξη. Αντέξαμε ακόμα και πελάτες που δεν εκτιμούν.
Κυρίως όμως, αντέξαμε τον εαυτό μας στις πιο δύσκολες στιγμές.
Και συνεχίζουμε. Γιατί ξέρουμε τι κάνουμε. Και το κάνουμε με ήθος, γνώση και πίστη σε μια δουλειά που δεν είναι επάγγελμα. Είναι καθήκον.
Δεν είναι απλά ότι αντέχουμε. Είναι ότι, όπως έχω σημειώσει και σε σχετικά μου άρθρα, ο λογιστής της σύγχρονης εποχής έχει εξελιχθεί σε εκείνον που πρέπει να γνωρίζει κάθε νέα αλλαγή του ΚΦΔ, να ερμηνεύει κάθε εγκύκλιο, να φιλτράρει το χάος των αποφάσεων και να μεταφράζει σε καθημερινή πράξη τον πιο σύνθετο κρατικό σχεδιασμό. Όλα αυτά, συχνά, με μηδενική καθυστέρηση και με ατομική ευθύνη.
Η ευθύνη μας δεν περιορίζεται στο «αν καταχωρήθηκε σωστά ένα τιμολόγιο». Επεκτείνεται στο αν η επιχείρηση θα μείνει ζωντανή. Αν ένας άνθρωπος δεν χάσει τη ρύθμιση. Αν ένα επίδομα φτάσει σωστά στον δικαιούχο. Αν ένα λάθος στην υποβολή δεν οδηγήσει σε πρόστιμο που δεν αντέχεται.
Γι’ αυτό κι όσο οι άλλοι βλέπουν γραφειοκρατία, εμείς βλέπουμε την ανάγκη για θεσμική εκπροσώπηση. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε, μέσα από ενώσεις, δίκτυα και παρεμβάσεις, για να ακουστεί επιτέλους η φωνή του επαγγελματία που δεν ζητά προνόμια, αλλά δικαιοσύνη, λειτουργικότητα και αναγνώριση.
Χρειαζόμαστε πλατφόρμες που να λειτουργούν με πρακτικούς, ευέλικτους τρόπους, απαλλαγμένες από κάθε κουλτούρα γραφειοκρατίας. Προθεσμίες που να είναι εφικτές. Εγκυκλίους που να εκδίδονται εγκαίρως, με απλό, λιτό και κατανοητό τρόπο. Και ναι, αναγνώριση. Όχι επευφημίες. Αναγνώριση ρεαλιστική. Ουσιαστική.
Το επάγγελμά μας δεν θα σωθεί από ένα άρθρο. Ούτε θα μεταμορφωθεί από μια δημόσια τοποθέτηση. Αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που το τιμούν με ήθος, που στέκονται δίπλα σε συναδέλφους και πελάτες, που στηρίζουν θεσμικά και επιστημονικά το επάγγελμα, υπάρχει ελπίδα.
Γιατί ο λογιστής δεν είναι μόνος του. Είναι μέρος ενός κόσμου που, παρά τις όποιες δυσκολίες, συνεχίζει να στέκεται. Και η φωνή του πρέπει να ακούγεται καθαρά.
Και κάτι τελευταίο:
Είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Όχι γιατί αντέχουμε άλλο.
Αλλά γιατί πιστεύουμε ακόμα σε αυτό που κάνουμε!